Randki na odległość przez wideo: jak spędzać czas razem, gdy dzielą was kilometry

Czasem zaplanowana randka przypada na niezbyt dobry moment: jedna osoba ma jeszcze mnóstwo energii, a druga najchętniej schowałaby się już pod kocem. Można się o tym dowiedzieć, zanim spędzicie pół godziny na wybieraniu filmu.

„Mam dziś ochotę trochę się pośmiać. Co ty na to?” Albo: „Nie mam za bardzo siły na rozmowę, ale chcę cię zobaczyć”.

Takie zdanie pomaga znaleźć pomysł na wieczór, który wam odpowiada. Może będzie to gra. Może herbata i kilka słów przed snem. Kiedy brakuje sił, szkoda tracić je na zgadywanie nastroju drugiej osoby.

Pytanie „Co nowego?” potrafi zaskoczyć. Niby nic: praca, dojazdy, zakupy. Ale po drodze mogło wydarzyć się coś, czym chciało się podzielić właśnie z bliską osobą.

Pokaż zdjęcie zabawnego szyldu, książkę, którą wreszcie zaczynasz czytać, albo nietypowy zakup. Opowiedz, co cię w tym zaciekawiło. „Gdy na to patrzę, od razu przypomina mi się nasz wyjazd” często daje więcej tematów niż szczegółowa lista załatwionych spraw.

Możecie umówić się, że od czasu do czasu każde z was przyniesie na rozmowę jedno takie znalezisko. Bez codziennego zadania i obowiązkowego zdjęcia. Po prostu zauważyć coś w ciągu dnia i pomyśleć: „O, to chcę ci pokazać”.

Do wspólnego oglądania wystarczy czasem krótki filmik. Zabawny fragment, teledysk z czasów nastoletnich, zwiastun, o który kłóci się już cały internet. Możecie włączyć go jednocześnie, a potem zostać przy rozmowie, która sama się pojawi.

Jeśli wybieracie film, ustalcie na początku, jak lubicie oglądać. Komentować każdą scenę? Co jakiś czas robić pauzę? Najpierw obejrzeć do końca, a dopiero potem porozmawiać? Ten drobiazg pomaga uniknąć sytuacji, w której jedna osoba żartuje, a drugiej co chwilę umykają dialogi.

Nie trzeba też zadawać poważnych pytań o fabułę. „Kto w ogóle wchodzi do takiego domu?” albo „Dlaczego oni mają tak okropną kuchnię?” w zupełności wystarczy na udany wieczór. Czasem właśnie przypadkowy komentarz staje się waszym kolejnym wspólnym żartem.

Do gry przez wideo mogą wystarczyć kartka i długopis. Narysujcie z pamięci pokój, w którym kiedyś zdarzyło wam się razem mieszkać, a potem porównajcie rysunki. Spróbujcie odgadnąć piosenkę po kilku zanucanych nutach. Na zmianę wymieniajcie miejsca i wybierajcie, gdzie macie ochotę spędzić jeden wieczór.

Inny pomysł: każde z was znajduje w domu przedmiot z ciekawą historią. Pokazuje go, a druga osoba próbuje zgadnąć, skąd się wziął i dlaczego nadal jest przechowywany. Nawet dobrze znany kubek może okazać się pamiątką z wydarzenia, które nigdy nie pojawiło się w waszych rozmowach.

Wybierzcie jedną grę i sprawdźcie, czy wam się podoba. Nieudany rysunek albo zapomniany tekst piosenki też mogą być częścią zabawy. Liczenie punktów czy granie na wygraną ma sens tylko wtedy, gdy daje wam więcej frajdy.

Można tęsknić również za wspólną codziennością. Za rozmową, kiedy ktoś kroi jabłko. Za siedzeniem obok siebie, gdy każde z was robi coś swojego. Czasem da się wpuścić odrobinę tego zwyczajnego życia do wideorozmowy.

Postaw telefon na półce, gdy składasz ubrania, podlewasz rośliny albo rysujesz. Jeśli macie ochotę i możliwość, możecie coś ugotować lub zjeść kolację przed ekranem. Pokazać, co dziś macie na talerzach, i powspominać ulubiony wspólny posiłek.

Warto najpierw zapytać: „Chcesz mi potowarzyszyć, kiedy się tu trochę krzątam?” Wtedy zajęte ręce nie muszą oznaczać braku uwagi. A jeśli dziś zależało ci właśnie na rozmowie i patrzeniu sobie w twarz, o tym też można powiedzieć wprost.

Podczas krótkiej rozmowy łatwo się spieszyć: jeszcze o coś zapytać, jeszcze coś opowiedzieć. Tymczasem najważniejsza rzecz mogła już paść mimochodem: „To był jakiś trudny dzień”.

Można przy tym zostać: „Chcesz opowiedzieć?” Posłuchać odpowiedzi, nie szukając od razu rady ani podobnej historii z własnego życia. A jeśli nie wiadomo, czego teraz potrzeba, zapytać: „Chcesz się wygadać czy wspólnie pomyśleć, co zrobić?”

Tak samo można zatrzymać się przy czymś dobrym. Dopytać o mały sukces, który łatwo przeoczyć. Poprosić, żeby pokazała coś, co jej się udało. W zwykłej rozmowie jest miejsce na dumę, smutek i „Jeszcze nie chcę o tym mówić”.

Z czasem pojawiają się wasze własne zwyczaje. Dzielenie się najzabawniejszym momentem dnia. Włączanie piosenki przed pożegnaniem. Wybieranie zdjęcia tygodnia. Wspólne oglądanie serialu, którego żadne z was nie ogląda bez drugiej osoby.

Taki zwyczaj często zaczyna się przypadkiem: raz było miło i chce się to powtórzyć. Nie trzeba od razu nadawać mu nazwy ani wyznaczać stałej godziny.

Jeśli wasze grafiki rzadko się pokrywają, ta mała nić może łączyć was także między rozmowami. Wyślij piosenkę z kilkoma słowami o tym, dlaczego przypomniała ci o was. Nagraj wiadomość głosową o zabawnym drobiazgu. Na odpowiedź przyjdzie czas, gdy pojawi się możliwość.

Czasem rozmowa się przedłuża, bo niezręcznie powiedzieć, że pora odpocząć. Już ziewacie, ale nadal szukacie tematu, jakby krótszy wieczór miał kogoś urazić.

Pomagają proste słowa: „Miło mi było spędzić z tobą ten czas. A teraz już chce mi się spać”. Można też przywołać konkretny moment: „Nadal śmieję się z twojego rysunku”.

Jeśli wiecie, kiedy znów uda się porozmawiać, umówcie się. Jeśli nie, zostawcie to otwarte. Można po prostu powiedzieć: „Już czekam na kolejną okazję, żeby cię zobaczyć”.